لافکادیو

گفتگو با او

lafkadio — Tue, 03 Nov 2009 20:44:28 GMT

باید امروز را در کلامی نگفتنی خلاصه کنم.
کاش جایی برای هم دردی داشتی تا همیشه در آنجا به سراغت می آمدم.
کاش می دانستی که امروز همه چیز را در نگاه کسی یافتم که مدتهاست حقیقت را در دستانش گرفته و در کوی و برزن به سراغ من آمده.
می خواهم برایم نگه اش داری...
همه امیدم به توست.

دور نیست ولی شاید دیر شده باشد!!

lafkadio — Mon, 05 Oct 2009 11:30:18 GMT

می خواهم برایت دنیا را نقاشی کنم.
دور نیست ولی شاید دیر شده باشد.
کمی که بگذرد به اولین گذر که رسیدی من را می بینی که در اوج یک نجوا خویشتن از خویش می درم.
انتهای کوچه در اوج این پایان تو می مانی و من و آن همه آرزو که در ابتدا جا گذاشته بودیم.
نمی گویم که آرزوهایمان جا ماند می گویم خودم را در کوله باری جا گذاشته ام.
تو براین همه ناتوانی ام می خندی و من را در نیمه را رها می کنی.
رفتی
نمی دانم باید بازگردم؟!
بروم؟!
پس در همان گوشه.
درست میان کوچه چادرم را بر زمین می گسترم و شروع به زندگی می کنم.
این بار به دنبال کسی می گردم که تنها به گلهای چادرم علاقه مند نشده باشد.
شاید در همان نزدیکی منتظرم باشد.

بمانیم یا بگذریم؟!

lafkadio — Tue, 09 Jun 2009 10:12:30 GMT

رویای رویارویی با حقیقت در وجودمان بدجور رخنه کرده است نمی دانیم حقیقت را در کدامیان سوراخ باید یافت.
در پایان تمامی این گفتگو ها ، مناظره ها، دروغ ها تنها یک جواب می ماند و آن هم صدای ترک برداشته امثال من است

که در جا خشک شده.
نمی دانم پاسخگوی این نابودی کیست.
آیا چهار سال دیگر هم خواهیم سوخت یا...

برگشتم. . . دیر اما زود!!!!!

lafkadio — Sun, 03 May 2009 09:39:39 GMT

چه لذتی است زمانی که باید به دنبال آرزوهایت پرواز کنی.

به اوج که رسیدی او را از ذهن پاک نخواهی ساخت و تو می مانی آن همه خاطره که در کنارش داشتی ، تو می مانی و تمامی آرزوهای خوب.

بلند پرواز نیستم ولی در اوج ماندن را هیچ گاه از خاطر پاک نخواهم ساخت حتی اگر پایان مبدل به یک سقوط شود باز هم بالاتر می روم تا دستانم از سوزش ناگهانی خروشید آتش گیرد.

به یادم باش خاطر آزاد همیشگی!!!!!!!!!!!!!

پایان .......................نامه

lafkadio — Sat, 21 Feb 2009 14:26:18 GMT

گفته بودی نگرانم شده ای.

من هستم.

شاید بیشتر از هر چیز به یاد ضحاک

پایان نامه.

منتظر بمان تا برگردم.

یاد آوری

lafkadio — Sun, 08 Feb 2009 07:04:24 GMT

به یاد آنهایی که دوست داریم باشند و نیستند.
به یاد آنهایی که دیگر به یادمان نیستند.
به یاد آنهایی که ما را از یادشان پاک کردند.
به یاد آنهایی که که با یاد ما می خوابند.
و شاید به یاد آنهایی که زنده اند تا زنده بمانیم.
به یاد آنهایی که یاد دوران گذشته بودند و امروز را فدا کردند.
به یاد آنهایی که گریستنشان در کنار نبودنشان برایمان شبیه کابوس شده.
به یاد آنهایی که امروز برایمان شبیه یک آرزو شده اند.
به یاد آنهایی که برای دیدنشان بسیار بسیار تلاش می کنیم ولی آنها...
به یاد آنهایی که غرورمان را لت و پار کردند و گذشتند.
به یاد آنهایی که دیگر صدایمان را نمی شنوند.
به یاد آنهایی که دوستمان داشتند.
به یاد آنهایی که که دیروز را برای امروز زیر پا گذاشتند و گذشتند.
به یاد آنهایی که با خیالی خوش ما را به دریای خویش کشاندند.
و تنها و تنها و تنها به یاد آنکس که دوستش داریم، به یادش هستیم و چه خوب ما را از یاد برده است یا شاید همین الان، همین امروز او هم به یاد ماست.
اگر می خوانی، اگر می دانی، بنویس تا بخوانم ، تا بدانم ، تا بشنوم و باور کنم.

مجنون؟

lafkadio — Thu, 27 Nov 2008 07:00:18 GMT

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

- نیستم؟

نمی دونستم که بود یا نه.

تو می گی هست؟

گوش ک-----------------ن

lafkadio — Sun, 26 Oct 2008 04:47:48 GMT

اینجا یک مهمانی است.
یک مهمانی از آن خدا،یا نه از آن خودم تا تو را بخندانم.
برایش نیاز به هیچ غسل تعمیدی نیست. فقط کافی است خودت باشی. بی نقاب و بی دلیل.
کافی است بخواهی تا زندگی را از سر خط تجربه کنی و این سر خط بی انتها ترین باشد.
قرار است این بار با هم بخندیم
زیر باران. . . زیر نگاه خدا . . . با خنده اش، با ریسه رفتن هایش، عشق بازی کنیم و خدا را به خودمان هدیه دهیم هدیه ای آویزان از وسط آسمان.
درست از سقف آسمان.
و خدا ما را مهمان کرده تا امروز را بخندیم.
خوب که چشمهایت را ببندی در قعر یک لذت گرفتار می شوی.
تو را به نهایت کهکشانها می برد.
همان جا بمان و یاد من باش.
نه . . . گریه نکن ------------------------------------ به یاد من بخند.
شادی را از روی اولین ستاره از بالای میز بیلیارد برایم پرتاب کن تا من آن را با خنده ای از ته دل پاسخ بدهم.
خوب می دانم که در پس هر نقابی لبخندی دزدانه نهفته است که دیگران را به سخره می گیرد. تو با همان لبخند دزدانه ات نیش خند بزن. وجدانت را آزار نده. اینجا کسی عذاب وجدان ندارد.
تنها و تنها و تنها ب------------خ------------ن---------------د
شیرینی این روز را تقدیم تو می کنم نه نگاهی که از پشت این نقاب زیر و رویت می کند.
تو می توانی اولین شلیک من باشی.

ترس من از این است!

lafkadio — Tue, 07 Oct 2008 05:28:49 GMT

برگ اول که افتاد من بودم.
نمی دانستم باد از کدام سمت می وزد ولی هر چه بود من در پس ابرهای دیروز و امروز بی قرار فرار می کردم.
و زمانی که به اولین مادر زمین رسیدم تنها حرفی که نا خوداگاه از زبانم خارج شد یک چیز بود
پشیمانم....
ولی راهی نمانده بود.
پلها همه ویران و من نابود شده.
پس بهتر بود که فرار کنم تا بایستم و به این خندق ناگوار زندگیم بیاندیشم.
راه فرار هم بسته بود.
می دانی دیروز در یک تصادف تنها منجی وجودم را در یک حماقت ساده دلانه از دست دادم.
جایی برای جبران نمانده بود.
او حتی حاظر به دیدار من هم نبود.
سر به سویی دیگر چرخاند تا خود را از من برهاند.
و من باختم.
- کاپ قهرمانی را؟
نه بزرگترین ثروت دنیا را..............
کاش در یک کاپ خلاصه می شد.
خیلی بزرگتر، غنی تر، آنقدر بزرگ بود که من امروز فریاد بزنم نابود شدم.
زیر چتر من نیا!
من تمامی باران را به همت نگاهی دیگر از دست دادم ولی با این وجود او رفت.
جایی می خواهم تا زهیر را تجربه کنم.
جایی برای خلق تجربه ای دیگر.
یاریم ده...................رفیق نیمه راه

تنها بودم...سخت نگیرید!!!

lafkadio — Sun, 17 Aug 2008 13:13:18 GMT

از جایی رانده و از جایی مانده شدم.
خسته ام ولی کاملا بی دلیل.
خووب که گوش می کنم بی صدایی از هر صدایی خوشتر بوده و هست.
زمانی از دل بستن می ترسیدم و امروز از دل کندن از این که فریاد بزنم و بگویم دوست عزیز شما بر ذهن من سنگینی می کنید.
رفتارم همه حتی او را می آزارد و من در مقابل بی طاقتی ها بی جواب می مانم.
اگر سکوت کردم، نه قهر بودم و نه حرفی آزارم داده بود فقط موجودی به سنگینی یک خواب بر خاطراتم سنگینی می کرد، یا نه هنوز هم می کند.
دیدی!!! کمکی از کسی ساخته نیست همه می خواهند تسلی بخش باشند، ولی نیستند.
چرایش را نمی دانم از خودشان باید پرسید که رفتند و در میان تاریکی ها گم شدند.
من اینجا گم شدم آیا پاسخگویی اینجا هست؟ و اگر نیست من به انتظار کدام پیر خراباتی باید بنشینم تا بیاید؟!
تا به حال تنهایی بر غمهایتان سایه افکنده؟!
من زیر بلند ترین سایه امروز را سپری کردم.
جایتان بسیار خالی