از جایی رانده و از جایی مانده شدم.
خسته ام ولی کاملا بی دلیل.
خووب که گوش می کنم بی صدایی از هر صدایی خوشتر بوده و هست.
زمانی از دل بستن می ترسیدم و امروز از دل کندن از این که فریاد بزنم و بگویم دوست عزیز شما بر ذهن من سنگینی می کنید.
رفتارم همه حتی او را می آزارد و من در مقابل بی طاقتی ها بی جواب می مانم.
اگر سکوت کردم، نه قهر بودم و نه حرفی آزارم داده بود فقط موجودی به سنگینی یک خواب بر خاطراتم سنگینی می کرد، یا نه هنوز هم می کند.
دیدی!!! کمکی از کسی ساخته نیست همه می خواهند تسلی بخش باشند، ولی نیستند.
چرایش را نمی دانم از خودشان باید پرسید که رفتند و در میان تاریکی ها گم شدند.
من اینجا گم شدم آیا پاسخگویی اینجا هست؟ و اگر نیست من به انتظار کدام پیر خراباتی باید بنشینم تا بیاید؟!
تا به حال تنهایی بر غمهایتان سایه افکنده؟!
من زیر بلند ترین سایه امروز را سپری کردم.
جایتان بسیار خالی