عکس یعنی قدمت تاریخ که به تصویر کشیده شده باشه یعنی زندگی من و تو که در یک نگاه جلومون نقش بسته.
به پس زمینه عکس که نگاه می کنی به مرور لحظه ها می رسی و بعد گذر خاطرات یه جورهای هم خاطرات خوب هم خاطرات بد.
برای خوبهاش یه لبخند، لبخند محوی که شاید کم باشه و گذرا ولی پر از پروازه. و خاطرات بد جز شکستن یه حباب اشک اون ته ته نگاهت هیچ حال دیگه ای نداره جز پوشوندن صورت توی اعماق دستهات هیچ لحظه ای نیست.
موقع دیدن این نگاه پرتبسم  با لباسهای رنگی، بانگاههای مبهوت و لذت دیدن این خاطره.
بی تردید موقع دیدن بعضی هاشون با تکون دادن کوتاه چند لحظه ای سر به از دست دادن این تاریخ از دست رفته آروم می شیم.
چه بن بست قشنگی است این گذر زمان این باور قشنگ تصویر سیاه و سفید که در قاب لحظه های زندگی جاریست.
و جز نگاهی از سر عاطفه بر این گذر از هیچ، گذری نیست.
و آیا ما هم روزی در این قابها خاک خواهیم خورد.