می خواهم برایت دنیا را نقاشی کنم.
دور نیست ولی شاید دیر شده باشد.
کمی که بگذرد به اولین گذر که رسیدی من را می بینی که در اوج یک نجوا خویشتن از خویش می درم.
انتهای کوچه در اوج این پایان تو می مانی و من و آن همه آرزو که در ابتدا جا گذاشته بودیم.
نمی گویم که آرزوهایمان جا ماند می گویم خودم را در کوله باری جا گذاشته ام.
تو براین همه ناتوانی ام می خندی و من را در نیمه را رها می کنی.
رفتی
نمی دانم باید بازگردم؟!
بروم؟!
پس در همان گوشه.
درست میان کوچه چادرم را بر زمین می گسترم و شروع به زندگی می کنم.
این بار به دنبال کسی می گردم که تنها به گلهای چادرم علاقه مند نشده باشد.
شاید در همان نزدیکی منتظرم باشد.