برگ اول که افتاد من بودم.
نمی دانستم باد از کدام سمت می وزد ولی هر چه بود من در پس ابرهای دیروز و امروز بی قرار فرار می کردم.
و زمانی که به اولین مادر زمین رسیدم تنها حرفی که نا خوداگاه از زبانم خارج شد یک چیز بود
پشیمانم....
ولی راهی نمانده بود.
پلها همه ویران و من نابود شده.
پس بهتر بود که فرار کنم تا بایستم و به این خندق ناگوار زندگیم بیاندیشم.
راه فرار هم بسته بود.
می دانی دیروز در یک تصادف تنها منجی وجودم را در یک حماقت ساده دلانه از دست دادم.
جایی برای جبران نمانده بود.
او حتی حاظر به دیدار من هم نبود.
سر به سویی دیگر چرخاند تا خود را از من برهاند.
و من باختم.
- کاپ قهرمانی را؟
نه بزرگترین ثروت دنیا را..............
کاش در یک کاپ خلاصه می شد.
خیلی بزرگتر، غنی تر، آنقدر بزرگ بود که من امروز فریاد بزنم نابود شدم.
زیر چتر من نیا!
من تمامی باران را به همت نگاهی دیگر از دست دادم ولی با این وجود او رفت.
جایی می خواهم تا زهیر را تجربه کنم.
جایی برای خلق تجربه ای دیگر.
یاریم ده...................رفیق نیمه راه