یه روزی مثل همه ی روزهای خدا. یه فرشته ی عزیزتر وقشنگ تر از همه با یه بقچه ی گنده دستش تورو برای زمین هدیه آورد . این هدیه تپل بود و خوشگل با چشمهای بسته و نگاه عظیم. زمین از دیدن تو از رسیدن تو به همه مژدگانی داد. نمی دونم من کجا بودم ولی هر چی بود حتما من هم شیرینی اون روز رو احساس کردم وشاید هم خوردم. من یه جایی دورتر از تو با کفشهای بوق بوقی خودم راه می رفتم و دنیا می ساختم.                                                      

بعد یواش یواش کفشهام به پام کوچیک شد  بزرگ شدم باکفشهای دیگه که نه بوقی داشت نه سوت و نه چراغ                     اونقدر بزرگ شدم که دیگه پام اندازه ی هیچ کدومشون نشد

وتو چی تو اون موقع تو اون سالها چکار می کردی؟ شاید تو هم از اون کفشها داشتی دنیاهامون کی به هم رسید؟ اصلا کی از دوره ی که همی میگن شیرین و شیرین ترش  می کنن بیرون اومدیم

مهم نیست اصلا مهم نیست مهم اینه که من الان  پشت یه دستگاه نشستم و چیزی رو تایپ می کنم که مال امروز و دیروز نیست فقط می خواستم یادت بندازم که توی همچین روزی به این دنیا دعوت شدی

۱۵ آبان         تبریک میگم            وهمچنین تسلیت          امروز دقیقا یک هفته از فوتت می گذره                        پس تنها روحت شاد

گاهی باید برف پاک کن های دلهای کثیفمونو بزنیم.
هرچند این کثیفی به خاطر قطرات بارون باشه که شب قبل به خاطر یه اتفاق که حتی شایستگی تعریف شدنم نداره به وجود اومده باشه.
اینا همش واقعیتهایی که مال امروزو دیروز نیست مال یه عمره، مال یه خلع که هر بار که بهش فکر می کنی دیوونه ات می کنه. اونوقته که همه بهت می گن احمقی که بهش فکر می کنی. ولی من می گم این بار، برعکس دفعات قبل که سیر تا پیاز دلتو برای هر از راه رسیده ای تعریف می کردی، متکاتو بگیر تو بغلت آروم آروم برای خودت گریه کن این جوری خودت به خودت تنهایی می گی دیوونه و کسی هم نمی توونه طعنه ای بزنه.