عکس یعنی قدمت تاریخ که به تصویر کشیده شده باشه یعنی زندگی من و تو که در یک نگاه جلومون نقش بسته.
به پس زمینه عکس که نگاه می کنی به مرور لحظه ها می رسی و بعد گذر خاطرات یه جورهای هم خاطرات خوب هم خاطرات بد.
برای خوبهاش یه لبخند، لبخند محوی که شاید کم باشه و گذرا ولی پر از پروازه. و خاطرات بد جز شکستن یه حباب اشک اون ته ته نگاهت هیچ حال دیگه ای نداره جز پوشوندن صورت توی اعماق دستهات هیچ لحظه ای نیست.
موقع دیدن این نگاه پرتبسم  با لباسهای رنگی، بانگاههای مبهوت و لذت دیدن این خاطره.
بی تردید موقع دیدن بعضی هاشون با تکون دادن کوتاه چند لحظه ای سر به از دست دادن این تاریخ از دست رفته آروم می شیم.
چه بن بست قشنگی است این گذر زمان این باور قشنگ تصویر سیاه و سفید که در قاب لحظه های زندگی جاریست.
و جز نگاهی از سر عاطفه بر این گذر از هیچ، گذری نیست.
و آیا ما هم روزی در این قابها خاک خواهیم خورد.
   

وقت طلا نیست
اون چیزی که طلاست منم، تویی که خودمون رو تو گندآب زمان فشار می دیم این ما هستیم که زمان دیگه برامون به جای طلا، نقره شده.
انگار روی این کره راه می ریم ولی اصلا به این فکر نمی کنیم که راه رفتن روی این کره با این سرعت یه زمانی آنچنان تند می شه که دیگه نه ما طاقت دویدن مثل اون رو داریم و نه اون می ایسته و این ما هستیم که از این گرد خاکی می افتیم زمین و فقط باید افسوس بخوریم.
 اون چیزی که طلاست یک علاقه ی پاک و کودکانه است که نثار هر از راه در آمده ای می شه. اونوقت یادش می ره کی بوده، از کجا به کجا رسیده، یادش می ره که یه زمانی از روی پشت تو بلند شده و تا اونجا آمده، یادش می ره که یه زمانی برای جلب دوست داشتن تو نسبت به خودش چه ترفند هایی رو به کار گرفته و اونوقت تو بعد از دیدن تمام نازها و ... کردن ها باور می کنی بهش دل می بندی و اون خیلی راحت بهت پشت می کنه. خیلی زوره نه!!!
اون چیزی که طلاست یک شادی، یک روح که درون هر انسانی دمیده شده و خیلی ساده هر کس اون رو به غم بدل می کنه.
اون چیزی که طلاست طعم بیاد ماندنی یک زندگیه که مثل آبنبات نباید تمومش کنی گه گاه اونو لای کاغذش بپیچ و بذار طعمشو چندین بار برای خودت تکرار کنی.
تو باید تمام این طلاها رو برای خودت نگهداری.
پس بی خیال وقت.