خودم را محكم به تو مي چسبانم و مي خواهم تا گرمم كني.

تو مي سوزي و فرار مي كني.

و اين مي شود آغاز بد گماني ام

"مي دانستم كه او مرا دوست ندارد"

پرسید مگر رفته ای؟

خندیدم. جوابی ندادم.

ولی به تو می گویم

.

.

.

رفته ام.

طعم انتهایی این قهقرا در زبانم ماند.

همه می پرسند ارزش رفتن دارد و من باز هم می گویم آنجا انتهای یک ابتداست.

اگر می خواهی برو شاید که برایت دل نشین باشد.

به اوج که رسیدی او را از ذهن پاک نخواهی ساخت و تو می مانی  آن همه خاطره که در کنارش داشتی ، تو می مانی و تمامی آرزوهای خوب.

بلند پرواز نیستم ولی در اوج ماندن را هیچ گاه از خاطر پاک نخواهم ساخت حتی اگر پایان مبدل به یک سقوط شود باز هم بالاتر می روم تا دستانم از سوزش ناگهانی خروشید آتش گیرد.

به یادم باش خاطر آزاد همیشگی!!!!!!!!!!!!!

گفته بودی نگرانم شده ای.

من هستم.

شاید بیشتر از هر چیز به یاد ضحاک

پایان نامه.

منتظر بمان تا برگردم.

- نیستم؟

نمی دونستم که بود یا نه.

تو می گی هست؟

اون نقطه ی براق رو وسط آسمون می بینی؟

خووب نگاش کن!

من درست از همون جا اومدم.

نه من شازده کوچولو نیستم اون جا هم اخترک ب 612 نیست.

سعی کن بهش خیره بشی می دونم که چشمات داره دو دو می زنه ولی کافیه فقط چند ثانیه وقت خودت و چشمات رو بدی به من تا برات بگم که من یا نه بهتره بگم خدای من اونجاست.

هر سال به این روز که می رسم شروع می کنه به چشمک زدن تا به من ثابت کنه که هست و من باید ببینمش آخه من زاده ی وجود همین معبودم.

باز هم رسیدیم به ساعت 2:45 ظهر وباز هم تکرار صدای ونگ ونگ من توی راهروی یه بیمارستان دولتی.

باز تاب سوسا که بی تاب می شود.

باز هم قدرتی که تنها و تنها درون ستاره ی من موج می زند.

هنوز هم ندیدیش؟!

بی خیال فقط...

 من متولد شدم!!!!!!!!!

واقعیت بدل شده بود.
من آن روز با لباسی سفید به مهمانی آمدم و با روحی غرق کرختی از نگاه مهمانان بیرون می

آمدم.
باز هم دستانم تکه ای یخ شده بودند.
با کسی دست ندادم تا استرس ناشی از نبودش را بفهمند.
صدای خاموشی از بین این نگاههای مبهوت برخاست:
- سنگی که طاقت ضربه های تیشه را ندارد تندیسی زیبا نخواهد شد، از زخم تیشه نترس که

وجودت شایسته تندیس است.
وهم این کلمات آرامم کرد پله اول را بالا رفتم.
نگاهم بین همه چرخید.
فقط زیر لب گفتم خداحافظ.

هیچ!! حتی در زمزمه هم هیچ نمی گفتم... لبریز از سکوت بودم و سکوتم پر از نقطه بود. نقطه ها کنار هم  یک حرف ساخت یک شکل از انسانی درون من.

سکوتم را بفهم....بپذیرم هر چند خلاف میلت  باشم.                                                                 کودکم خسته است ... زمان را گم کرده ام به زمان تو چنگ می زنم.                                              زبانم نیست ........... زبانم شو