اون نقطه ی براق رو وسط آسمون می بینی؟

خووب نگاش کن!

من درست از همون جا اومدم.

نه من شازده کوچولو نیستم اون جا هم اخترک ب 612 نیست.

سعی کن بهش خیره بشی می دونم که چشمات داره دو دو می زنه ولی کافیه فقط چند ثانیه وقت خودت و چشمات رو بدی به من تا برات بگم که من یا نه بهتره بگم خدای من اونجاست.

هر سال به این روز که می رسم شروع می کنه به چشمک زدن تا به من ثابت کنه که هست و من باید ببینمش آخه من زاده ی وجود همین معبودم.

باز هم رسیدیم به ساعت 2:45 ظهر وباز هم تکرار صدای ونگ ونگ من توی راهروی یه بیمارستان دولتی.

باز تاب سوسا که بی تاب می شود.

باز هم قدرتی که تنها و تنها درون ستاره ی من موج می زند.

هنوز هم ندیدیش؟!

بی خیال فقط...

 من متولد شدم!!!!!!!!!

عزیزان از حضور بی ریای شما متشکرم
حضور شما باعث تسکین خاطر بازماندگان است.
واین رفته رفته دردی را درمان می کند که نیست ولی جایش تا عمق وجود همه مان را می سوزاند.
کاش می شد بیانش کرد . . . کاش من گنجایش بیان هر کلامی را داشتم.
فقط می خواهم از دردی بگویم که عین بی دردی است.
قصه ای نیست که برایش مقدمه ای بگذارم.
من تنها از انسانی ویران می گویم که ساخته شده تا تحمل کند و این رنج است ،حتی اگر در حین  لذت باشد ،حتی اگر از عشق لبریز باشد باید در برابر تمامیه بی حرمتی ها تاب بیاورد.
من جمله ای ندارم من تنها و تنها زاده ی یک تنهاییم که خلق از پذیرش آن هیچ نمی داند
برهنه در برابر تازیانه هایی تاب می آورم که از آن من نیست از آن بزرگ زنی است که همزادم است. آخر او به نابودی عادت کرده. این که باید در چاه خفقان این قانون کشوری و دادگاه فرو رفت و دم بر نیاورد
از این جا که حتی برای هیچش هم باید دل سوزاند گریزانم و با این وجود به این صندلی گره خورده ام چون باید ایستاد باید طاقتمان را با سنگ پیوند بزنیم و غرورمان را در یک حراج به قیمتی ناچیز بفروشیم.
شما هم به این مهمانی بی وجدان بودن دعوتید
من باید در برابر هرزه گی های این جامعه تاب بیاورم لبهایم را به نابودی بدوزم تا این قصه خود به خود تمام شود.
این بغض ها یک به یک آرام و در سکوت با متانتی  در گلو حبس می شوند و در زمانی شاید همین نزدیکی و شاید خیلی دورتر آزاد می شوند.
من برای آن روز که پروازمان آغاز می شود روزشماری می کنم.

عشق یعنی خم شدن یک احساس که سالهاست از بار نگاه دیگران توی اون حال خشک شده.
ولی اون هنوز راست و مقاوم جلوی من ایستاده بود. ازش گله کردم.
لبخندی زد و گفت: تا حالا سروی رو دیدی که خم شده باشه؟!
راست می گفت شاید باید دنبال یک بید مجنون می رفتم.
یا باید مغرور می بود مثل سرو.
یا باید پر از عشق باشه مثل بید مجنون.
کدوم رو انتخاب می کردم؟

ترمینال جنوب
صدای غار غار وحشی نفسهای انسانهایی که فریادشان به آسمان می رفت.
چند ساعت پیش پیاده شده بودم و حالا در بین یک خاموشی مطلق باز می گشتم.
هیچ کدام از همراهانم حرف نمی زدند. خلوت من ارزش بیشتری داشت.
من به یک مهمانی دعوت شده بودم.
مهمانی که خودم صاحب عذای آن بودم.
به چند ساعت گذشته که فکر می کردم می دیدم که تازه به باور مرگ او رسیده بودم.
تا به حال در یک شوق احمقانه از سایه اش در زندگی ام رسیده بودم که حال به روحی از

واقعیت بدل شده بود.
من آن روز با لباسی سفید به مهمانی آمدم و با روحی غرق کرختی از نگاه مهمانان بیرون می

آمدم.
باز هم دستانم تکه ای یخ شده بودند.
با کسی دست ندادم تا استرس ناشی از نبودش را بفهمند.
صدای خاموشی از بین این نگاههای مبهوت برخاست:
- سنگی که طاقت ضربه های تیشه را ندارد تندیسی زیبا نخواهد شد، از زخم تیشه نترس که

وجودت شایسته تندیس است.
وهم این کلمات آرامم کرد پله اول را بالا رفتم.
نگاهم بین همه چرخید.
فقط زیر لب گفتم خداحافظ.

-چی میگی؟

هیچ!! حتی در زمزمه هم هیچ نمی گفتم... لبریز از سکوت بودم و سکوتم پر از نقطه بود. نقطه ها کنار هم  یک حرف ساخت یک شکل از انسانی درون من.

سکوتم را بفهم....بپذیرم هر چند خلاف میلت  باشم.                                                                 کودکم خسته است ... زمان را گم کرده ام به زمان تو چنگ می زنم.                                              زبانم نیست ........... زبانم شو

 

سلام
اینجا، جایی است بین زمین و هوا.
درست معلوم نیست کجا.
فقط نبودنت کاملا معلوم است.
از سرعت خودم می ترسم چون از نور جلوتر زده ام.
اینجا همه چیز عجیب است.
پسرها دیگر عاشق نمی شوند. یاد گرفته اند که آنچه برایش پرپر می زنند اصلا چیز غریبی نیست. یک حس گمشده است.
این که سالهاست عشقشان در زیر ماتیک های قرمز قایم شده و اثری از بی نقابی نیست.
دختر ها حریص شده اند. دیگر هیچ دختری عاشق نگاه دزدانه پسرک همسایه نمی شود.
فقط یاد گرفته اند تا به ماشینهای مدل بالای آن بزدلی دل ببازند که بارها سعی داشته تا نگاهشان را برباید واین بار به راحتی اتفاق افتاد.
راستش درست نمی دانم که آیا انسانها هنوز عاشقند؟
چشمانم گود رفته... از خسته گی می نالد ... تشنه است، ولی دم بر نمی آورد.
این دو گردی از حدقه در آمده دیگر سالهاست که تصویری از تو ندیده.. همه چیز را فراموش کرده... آخر اینجا حتی بسته های پستی دیگر به مقصد نمی رسد.
گاهی فکر می کنم شاید در یکی از همین بسته ها خودت را برایم فرستاده بودی که اینچنین به سادگی از خاطرم جا ماندی.
شاید این پانزدهمین نامه باشد.
خسته از فریب دادن خودم.
به خوبی می دانم که تک به تک این نامه ها به دستت رسیده هر بار می نوشتم به این دلیل که فکر می کردم شاید در بین افکارت گم شدم.
ولی تو خیلی زود آنها را دور انداختی شاید بعد از خواندن سلام.
از اینجا بدم آمده.
دیگر هیچ نگاهی نمی درخشد.
دیگر هیچ دست زبر و سخت و پر مویی، دست سفید و ظریفی تنها برای آرامش نمی گیرد.
دیگر هیچ بوسه ای نشانه عشق نیست.
دیگر هیچ کس برای دیگری نفس نمی کشد، زندگی نمی کند، نمی خندد، نمی گرید...
اینجا همه ی عشقها در یک بوق ماشین... چند ثانیه نگاه زیر زیرکی... توقف ماشین..... سوار شدن دختر و حرکت سریع خلاصه شده.
و تو اگر سوار نشوی بزرگترین عشقت را از دست داده ای.
نه!!! نترس. سوار نشدم ولی بارها با نگاه دنبالشان کردم.
به این امید بودم که شاید خودت باشی پس حتما باز برمی گردی.
برایم شده ای کسی شبیه بابا لنگ دراز.
با این فرق که من حتی سایه ای از تو بر روی دیوار ندیدم.
من تنها بر یک سایه ی خیالی سالهاست که می دوم و فکر می کنم که چه زیباست این سایه ی خیال، این وهم، این رویا، من بااو زندگی می کنم ودر تک به تک آرزوهایم سهیم می شود.
تو هر چند کوچک باشی ولی سالهاست که بدون هیچ بوقی من عاشقت هستم.
.
.
همه چیز باز مثل اول شد.
مثل همان روزکه من تنها شدم.
همان روز که نمی دانم کی بود.

گاهی با دیدن یک فیلم چه عجیب در نگاه نقش غرق می شویم واین بار بسیار بیشتر بود.
یک بار دیگر هم این فیلم را دیده بودم ولی آن شب با گفته های استاد باز یادش کردم.
همیشه فیلم های بزرگ سینما را دوست داشتم کامل ببینم حتی دوست داشتم تا زبان اصلی باشد و آن شب همه چیز کامل بود فیلم با زبان اصلی، زیرنویس فارسی، کامل کامل.
نمی دانم شاید من زیاد در ثانیه ها غرق بودم یا شاید هنوز یاد نگرفته بودم که حتی باید در سکوت فیلم ها هم شنا کرد.
نمی دانم آن بار، بار اول بود که تا این حد با یک کاراکتر احساس همذات پنداری می کردم یا شاید قبلا هم به آن برخورده بودم .
نمی دانم ذهنم درگیر بود یا قلبم من را فراموش کرده بود.
با هر صحنه من در کاناپه بیشتر فرو می رفتم.
چه آرامش عمیقی داشتم هیچ بار به این راحتی در غوغای فیلم ها آزاد نبودم. هر بار باید با کوچک ترین صدا تصویر مقابلم فیکس می شد و این بار همه چیز روان بود.
همیشه در زمان تلاقی نگاه دو نفر بر هم آن زمان که در یکدیگر فشرده می شدند من می ترسیدم از این هیاهو از بزرگترین کابوسهایی که شبانه تهدیدم می کرد.
ولی این بار همه چیز برعکس شده بود به جای ترس من هر آن بیشتر از این خیال لذت می بردم.
امروز درست 5 روز است که من این فیلم را دیدم.
دیگر از نگاه پر وهم آن مرد نمی ترسم.
....................................................................................
(اهل نقد فیلم نیستم ولی پیشنهاد می کنم فیلم "Quills "یا "قلم پرها" رو ببینید هر کس هم دیده به من بگه احساسم درست بود؟)

دستمو بالا گرفته بودم که با غضب به سمتم برگشت
با سر بهم اشاره کرد که از کلاس بیرون برم
دستم به سمت کیفم رفت ولی برش نداشتم، با سرعت به طرف در می رفتم
طوری سرشو تکون می داد که مطمئن بودم ازم انتظار نداشت
سالها بود که نمره اول کلاسهاش مال من بود.......ولی اون روز من خیلی بد بحثو شروع کردم.......
بماند............ تا از در کلاس اومدم بیرون صد بار از خودم پرسیدم بعدش کجا می رم
خیلی وقت بود که یاد گرفته بودم بدون اون زندگی نکنم.........بازم یه تقص بازی همیشه گی در آورده بودم.......هنوز خیلی بچه بودم .............همش 16 سالم بود........... یاد همه ی عکسهایی که با هم انداخته بودیم افتادم
همش توی کیفم جا مونده بود........نمی دونم چه قدر از اون اتفاق کذایی می گذشت........حالا دیگه رسیده بودم به جاده اصلی توی یه اتوبان بزرگ ...توی هر صدم ثانیه حداقل 10 تا ماشین رد می شد که هیچ کدوم حتی متوجه حضور من نمی شدن....... یاد روزی افتادم که دستمو گرفت و وادارم کرد سر کلاسش حتی اگر شده به زور بشینم......من هم بی بهوونه نشستم....... ولی حالا!!!!!!!!
نمی دونم می خواستم بر گردم یا..... روز بدی رو گذرونده بود مطمئنا قبول نمی کرد که من برگردم سر کلاس.............سوال بدی ازم پرسیده بود جوابش جز این که با حرفش مخالفم چیز دیگه ای نمی توونست باشه...........و اون خیلی بهش بر خورد می دو نستم که طاقت شنیدن اینو نداره.......... براش گرون تموم شد...... من خیلی ساده گفتم: هر انسانی آزاده که برای خودش زندگی کنه........و راهشو انتخاب کنه........................اون پرسید :یعنی بدون من؟؟............. من سری تکون دادم و گفتم : اون کار خودشو می کنه حتی اگر شما مخالف باشی و امید واره که کمکش کنی..........
توی همین حال و هوا بودم که یه صدا شنیدم
-هی تو !!!! کجا می خوای بری؟
 یه راننده بود که دقیقا جلوی من ایستلده بود سبیلهاش از بناگوش در رفته بود صداش اونقدر ترسناک و کلفت بود که یه چند قدمی عقب رفتم.......با کلی ترس سوالم و پرسیدم:
-می بخشید آقا آخر این اتو بان به کجا می خوره
-شما می خوای کجا بری؟
-خب راستش نمی دونم....یعنی دقیقا نمی دونم که باید کجا برم
خنده ی وحشتناکی کرد.....بیشتر حالت تمسخر داشت.......بعد هم اشاره ی به یه پیکان قرمز کرد که تا حالا متوجه اش نشده بودم و گفت:
-می توونم با خودم ببرمت..........فرار کردی؟!..........آره!!!........مثل تو زیاد دیدم......  بیا سوار شو خودم می برمت.
-کجا؟
-یه جای خووب
یک لحظه احساس کردم که چقدر صداش برام عذاب آور. هر قدمی که به عقب برمی داشتم اون هم به سمتم می اومد.............به دو  همون جاده ی خاکی رو طی می کردم که تا چند لحظه پیش بدون اینکه بفهمم تموومش کرده بودم.......................اون سبیل کلفت هم دنبالم بود.........
از وحشت جیغ می کشیدم و بدون این که پشتم و نگاه کنم می دویدم.............یه لحظه بر گشتم تا ببینم که چقدر ازم فاصله داره.............نبود..........هیچ کس پشت سرم نبود............ متوجه خس خس سینه ای یه نفر شدم که از پشت سرم داشت نفس می کشید...........نا خودآگاه اشک می ریختم......التماس می کردم حتی حاظر نبودم تا چشمامو باز کنم که ببینم.......... متوجه شدم که منو رو دستاش بلند کرد ..........
چی می دیدم!!!!!!!!!!!!!............بین گریه هام متوجه شدم دستاش خیلی گرمه......... دیگه سنگینی نگاهشو احساس نمی کردم................یه صدا که دیگه خشن نبود ........... اون قدر آرام بخش بود که خودمو محکم به گردنش گره زدم.............. داشت مثل هر شب برام قصه ی تولدم رو می گفت...........مثل همون شب که به زور می خواست سر کلاس نگه م داره........... یک خواب عمیق در آغوش بزرگترین معبود.............

دیر وقت است.
شبیه اشباح نوشتن بر خطوط.
شاید خودم شبیه اشباح شدم. می خواهم بر روی این خطوط راه بروم حتی گاهی پرنده ای بر نوشته هایم پرواز می کند آنقدر سریع و تند می نویسم که کلمات گم می شود.                  بعضی خاطرات دیگر خاطره نیستند وحتی بعضی انسانها دیگر انسانیت را با یک باد فنا کردند با دست پس زدند ........من هم پس زده شده ام.
نه به دست هیچ انسانی و نه حتی به دست هیچ خدایی به دست آن موجودی که درون کالبدم خاموش آزادی را فریاد می زند.
من جیغ می کشم، شبیه همین اشباح.
گاهی صدایی می شنوم، نوری می بینم، بویی حس می کنم، ولی خودی نیست تا راهی ام کند به نافرجام ترین این اتفاقات.
چه تصمیم پردردی است خوابیدن، خواب دیدن.
تزریق بزرگترن پروانه ها در خواب، بزرگترین رویاها در اوج بیداری.
من بیدارم، نفس می کشم، در آغوش انسانی نهفته می شوم ولی به آغوشش نمی پیوندم.
او را پس می زنم اورا در زیر نگاهم، غرورم، بی اعتمادی ام، له می کنم تا همه چیز ساکن شود.
خمیدگی اندام بر روی کهن درختی که در زیر دستانم آرام گرفت.
فشردن دستانش،
بوسه ای بر لبانش،
بدون دیدن زندگی او.......
.............................................................................................
(آشفته گی نا گهانی در یک شب ساعت 3:37 دقیقه)

می خوام باهات شرط ببندم
مطمئن باش از همین حالا شرط رو باختی
چند تا کارت بدم؟!!
خب پولتو بذار وسط......................
 پول نداری؟!
خب پس باید یه چیز ارزشمند از خودت بذاری وسط.......من چه میدونم
من چی میذارم؟!.............خب من این انگشترو می ذارم که مامان برای تولدم هدیه داده
حالا نوبته توه.............خووب جیباتو بگرد....
این چیه؟!........یه پاکت دادی به من می گی این همه چیزته........بازش کنم؟!
خب باشه....بذار ببینم........عکسه.........
.
.
.
از همین حالا انگشتر و باختم.......................................تو خوده منو با خودم معامله کردی ..............................دستخوش

بیا یه گناه بزرگ بکنیم
یه گناه خیلی بزرگ
بیا یواشکی از لای پنجره همسایه بغلی رو نگاه کنیم
یا نه بیا در مورد لباس مسخره ویدا حرف بزنیم
یا نه بیا بریم توی کافی نت یه نفر رو سر کار بذاریم
یانه بیا راجع به بودن و نبودن خدا حرف بزنیم
یا نه بیا راجع به دوست پسر نگار بگیم
یا نه بیا خودمون با هم حرف بزنیم..........................این از همه ی گناهها بزرگتر
بیا یواشکی عاشق هم بشیم به چشمهای هم نگاه کنیم و غرق توی اوهام خودمون بزرگ بشیم
بیا جشن بگیریم روز عاشق بودن خودمون رو  
 می دونم بزرگترین گناه دروغ می خوام بهت یه دروغ بگم یه دروغ بزرگ.......ازت متنفرم

توی زندگی همیشه تو هر شرایط از یک بیت یک جمله یا حتی یک آیه لذت می بری. یا حتی سعی می کنی عین اون باشی.

می خوام کمکم کنید همتون  همه ی شما.

من جمله ی خودمو می نویسم شما همه کار منو ادامه بدین. هر کس هر چیزی که دوست داره.

قبول؟!!!

خدایا!!!

به من توفیق عشق بی هوس

تنهایی در انبوه جمعیت

و دوست داشتن بی آنکه دوست بداند

عنایت فرما                                                 

 

"دکتر علی شریعتی"   

تنور وجود آدمها یه روزهایی اونقدر داغ می شه که هیچ موجود زنده ای سمتش نمی ره.... یعنی گر می گیره... آخر هر سال این اتفاق برای من تکرار می شه یعنی زبانه های آتشم اونقدر بلند می شه که حتی تو ...تویی که می گی من همه ی زندگی اتم ازم فرار می کنی ازم می ترسی آخه اونقدر گرم شدم که تو با یه نگاه به من چشمات می سوزه ازم فرار می کنی، اونوقت یه قطره اشک بدرقه ام می کنی، می پرسم داری گریه می کنی فورا پشتت و بهم می کنی که نه کی گفته فقط یه کم چشمم سوخت. امسال هم مثل همه ی این بیست سالی که گذشت تو فقط نگاهم کردی، نگاه کردی که چه جور یه آدم بعد از تحمل یک سالی که گذشت خرد شد. حتی وقتی تمام وجودم شد هزار تا تیکه ی برنده فقط نگاهم به این بود که مبادا خرده هاش توی دست و پات بره. اونوقت می خندی می گی خنده بر هر درد بی درمان دواست. با همه ی اینکه می دونم خیلی هامون خیلی کس ها رو از دست دادیم و حتی بعضیا برای رسیدن به اون دنیاشون زیادی عجله کردن ولی پیشنهادم اینه که باید شیرین فکر کنیم ، عین خوردن یه نون خامه ای. راستش رو بخوای هنوز هم برای رسیدن به سال1386 ذوق دارم اونقدر زیاد که برای شمردن 7 سین بازم 3 تا کم می آرم. تبریک می گم به همه حتی به تو.

 

دعوتت می کنم به تنهاییم
به جای خالی خدا.........به ثانیه ای که بی او بودن را تجربه کردم ولی برای او زیستم ...                دعوتت می کنم به جای که انسانی را به مسلخ می بردند  به لحظه ای که هیچ وقت دیگر تکرار نخواهد شد...........به جایی که انسانی بی پروا...عاااااشششققق ...می شود...انسانی برای دوباره زیستن به در گاه عزیزترینش رو می آورد ...ایمان می آورد به نور، به روشنی زلال پنجره ها به قداست لبخند در زیبا ترین شاخه ای از وجودش ، از وجود آن که نیست و نگاه می کند.
رشد می کند بارور می شود و حتی به خاطر او نفس می کشد.                                                 دعوتت می کنم تا گلگو ن شدن صورتم را بر رویت بشاناسانم.
و...و... این که ... اون حتی .......سرش رو بلند ....نکرد....                                                            من خودم رو نمی بخشم

می دونی بعضی آدمها که جنبه ی عاشق شدن ندارند باید یاد بگیرند از این به بعد چشماشونو درویش کنند.
سرشونو زیر بندازند تا دیگه با یه نگاه ساده خر نشن.
میدونی از چی حرصم می گیره از این که تو چشمات نگاه کنن بعد بگن من که دوستش ندارم فقط می خوام برای سر گرمی یه چند وقتی باهاش باشم همین.
ازاین بدم می یاد!!!!!!!!!
یه راز می گم هر چند برای خودم که دخترم هم بد می شه ولی می گم اینو بدونین. سوء استفاده نکنین ها!!!!
ولی به عنوان یه نصحیت از من داشته باشین:
همه ی آدمها به خصوص دختر ها بعد از یه مدت گشتن با یه پسر یا یه دختر به سادگی دل می بازن. شاید بهتر باشه بگم دلشونو می فروشن.
پس  بدونین که خواسته و نخواسته فروخته می شن.
دلاتونو سفت بچسبین که با یه نگاه گول نخوره.
گول خورده ها دستاشون بالا؟؟؟!!!!

متاسفم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نیستم و فعلا هیچی نمی گم چون نمی توونم بیام.

سر می زنم تا بعد

آهای گیس بریده ها

نترسید اینجا همه چیز آرام است اینجا هیچکس زیر لب فحش نمی دهد اینجا دنیا دنیای خاکستری بیرون نیست. اینجا کافی ست انسان بودن را درون رگهامان تزریق کنیم. کدام قانون شما را از جامعه خارج کرد؟ به کدام فرهنگ باید اعتراض کرد در حالی که در هیچ جای شرع ما گفته ای راجع به گیس های بریده دختران نداریم.

آهای پدران من!!!!!!!!!        موهای از ته بریده شده دخترانتان در کدام سیاه چال افتاده؟ چرا؟ به کدام گناه بریدید؟                      کدام اشک اینجا دیگر خون جاری می شود این نسل نسل آه و گریه و افسوس نیست این نسل برای خرد شدن شخصیتش  تنها حرمت را له خواهد کرد.                      کجاست آبرو؟......... کدام آبرو؟................آبرویی که سالها زیر پای اقوام کهن له شده دیگر وجود ندارد .

فراموش کنیم صدای اخسان خاموش ذیوارها را این دیوارها باید فرو ریزد این آبرو ها باید پایمال شود اینجا فرهنگ حکم نمی کند این یک اعتقاد است از گذشته نمی آید اززبان یک جوان می آید که از سرخی گلویش فریاد آزادی خاتمی را می زند .     حتی اگر احمقانه فریاد کنیم تا موهای بریده شده مان باز بارور شود 

هر روز بیشتر از دست می دیم چون اصلا نمی دونیم چقدر بزرگن اونهایی که می رن.

بعد بهمون میگن ایرانی های مرده پرست

تسلیت می گم در گذشت بزرگ مرد موسیقی ایران را

بابک بیات

روحش شاد

الو......الو.....                  اینجا کجاست؟     
خب مهم نیست من پیغاممو میذارم. یه جورایی شرمنده ام  یا شاید باید بگم معذرت می خوام.
حالم از خودم به هم می خوره!!! از غرور بی مزه ی خودم !!! واقعا که خیلی زشته من دارم دیوونه می شم !!! باورتون می شه من امروز تو دانشگاه گند زدم، حال یه بنده خدا رو گرفتم .
به قول یه دوست من احمقم که فکر می کنم دختر اگه غرور نداشته باشه دختر نیست.
شما هم این نظرو دارین؟
راستش از اون نوع نیستم که همه رو از نوک دماغشون نگاه می کنن نه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
من فقط (شرمنده البته) جلوی پسرا خیلی جدی و اخمو و عنق می شم.
توی دانشگاه نه تونستم، نه خواستم تا با هیچ کدوم از بچه های گروه (هنر) رابطه داشته باشم.
تمام دوستام سرزنشم می کنن.
ولی بازم نشد که نشد. انگار اصلا به ما نیومده. بذارید نگم آخه می ترسم اگه بفهمید که چه طوری حال بنده خدا رو بعد از یه سلام ساده گرفتم برزید سرمو یه فص کتک حسابی بهم بزنید. اون قدربد تو ذوقش زدم که روم نمی شه فردا برم دانشگاه. ولی باور کنین دست خودم نیست گاهی دعا می کنم چی می شد اون طرف مقابل خودش می فهمید من منظور خاصی ندارم و حرفشو ادامه می داد.
تا حالا دچارش شدین؟ شاید خیلی......شاید اصلا......شایدم.....
آقا یکی پیدا نمی شه حرفهای منو تحمل کنه و بهش بر نخوره.      می دونم احمقانه است شایدم شد از کجا معلوم.
ما هم چشم دوختن به آسمون و بی خیال می شم و می چسبیم به همین زمین خودمون شاید فرجی شد.
وای!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! مثل اینکه اشتباه گرفتم . آقا شرمنده مثل اینکه شماره رو اشتباه گرفته بودم.

یه روزی مثل همه ی روزهای خدا. یه فرشته ی عزیزتر وقشنگ تر از همه با یه بقچه ی گنده دستش تورو برای زمین هدیه آورد . این هدیه تپل بود و خوشگل با چشمهای بسته و نگاه عظیم. زمین از دیدن تو از رسیدن تو به همه مژدگانی داد. نمی دونم من کجا بودم ولی هر چی بود حتما من هم شیرینی اون روز رو احساس کردم وشاید هم خوردم. من یه جایی دورتر از تو با کفشهای بوق بوقی خودم راه می رفتم و دنیا می ساختم.                                                      

بعد یواش یواش کفشهام به پام کوچیک شد  بزرگ شدم باکفشهای دیگه که نه بوقی داشت نه سوت و نه چراغ                     اونقدر بزرگ شدم که دیگه پام اندازه ی هیچ کدومشون نشد

وتو چی تو اون موقع تو اون سالها چکار می کردی؟ شاید تو هم از اون کفشها داشتی دنیاهامون کی به هم رسید؟ اصلا کی از دوره ی که همی میگن شیرین و شیرین ترش  می کنن بیرون اومدیم

مهم نیست اصلا مهم نیست مهم اینه که من الان  پشت یه دستگاه نشستم و چیزی رو تایپ می کنم که مال امروز و دیروز نیست فقط می خواستم یادت بندازم که توی همچین روزی به این دنیا دعوت شدی

۱۵ آبان         تبریک میگم            وهمچنین تسلیت          امروز دقیقا یک هفته از فوتت می گذره                        پس تنها روحت شاد

گاهی باید برف پاک کن های دلهای کثیفمونو بزنیم.
هرچند این کثیفی به خاطر قطرات بارون باشه که شب قبل به خاطر یه اتفاق که حتی شایستگی تعریف شدنم نداره به وجود اومده باشه.
اینا همش واقعیتهایی که مال امروزو دیروز نیست مال یه عمره، مال یه خلع که هر بار که بهش فکر می کنی دیوونه ات می کنه. اونوقته که همه بهت می گن احمقی که بهش فکر می کنی. ولی من می گم این بار، برعکس دفعات قبل که سیر تا پیاز دلتو برای هر از راه رسیده ای تعریف می کردی، متکاتو بگیر تو بغلت آروم آروم برای خودت گریه کن این جوری خودت به خودت تنهایی می گی دیوونه و کسی هم نمی توونه طعنه ای بزنه.

زیپ دهنتو بکش!
تا این جوری هی وقت و بی وقت از دست خودت آتیشی نشی که چرا یه حرفی رو بی جا و بی ربط زدی.
تا همه وقتی می شینی باهاشون درددل کنی بهت نگن تقصیر خودت بود نباید اعتماد می کردی.
تا هیچوقت دلت نسوزه که بهترین دوستت چرا گندترین آدم شد.

می دونم کشیدن زیپ دهن کار سختیه چون تا پشتش رو نخوری باورت نمی شه که کی و از کی ضربه خوردی.
یه نکته اخلاقی اینکه از این به بعد ببینیم در روز چند بار می توونیم زیپ دهنمونو بکشیم؟
اصلا تا حالا زیپ دهنتو کشیدی؟

یه سبد اتفاق خوب و بد که از همش باید گذشت باید به سراغ چی رفت؟ دقیقا نمی دونم ولی اینو خوب می دونم که آخر همه ی این اتفاقها یه من مونده که با خودش داره تنها گپ می زنه.
تا حالا جلوش نشستی؟ ازش خجالت کشیدی تا حدی که سرتو بندازی پایین و روت نشه نگاش کنی؟ یواش یواش مثل دامادا سرتو آوردی بالا و وقتی دیدیش اشک تو چشات جمع شد و یادت افتاد که قول دادی، به خودت، که قوی باشی. رو صورتت دست می ذاری و خودتو از اون و خیلی چیزهای دیگه دور می کنی اصلا گم می شی بین خاطرات خوب، شیرین، لذت بخش. شاید بعدش خودتو سرزنش کردی که نباید نباید نباید       من هیچ کدوم از این نبایدها رو نگفتم و نمی گم. فقط می گم که می دونم اون قسمت دست نیافتنی که تو قلب همه هست و تو قلب من یه خورده کوچیک تر و با یه رنگ دیگه به جز قرمز، مال تو بود و هست خیال باف نیستم برای همین نمی گم برای همیشه می گم  تا زمانی که من اون گوشه دارم خاک می خورم و حداقل خیالم راحته که هنوز توی سطل آشغال نیافتادم.
نگو نگو که دوره ایثار و فداکاری گذشته چون من راحت گذشتم نه تنها از تو، از خودم که دیگه جای نداره.
امروز قانون ورودی دلم تغییر کرد امروز کلمه ورود عوض شد.
پیشنهادم به تو هم همینه چون مثل اینکه همه ی پسورد ها حک شده مراقب خودت باش.   
ترجیحا می گم، البته مثل همه اونهایی که حرف کم می آرن، امیدوارم هر جا هستی شاد باشی.  

یه چیزی غیر از هر دفعه

نمی دونم این بار برعکس هر بار دارم از توی یه کافینت با در آمد دانشجویی حرف میزنم س خیلی نمی گم فقط برای اینکه بگم یه چیزی گفتم دیگه بهم غر نزنین.

خب این بار فقط یه پیغام می گم بد میرم همین نمی دونم تا حالا شنیدین یا نه.

آفتاب باش تا حتی اگر نخواهی بتابی نتوانی

 

عکس یعنی قدمت تاریخ که به تصویر کشیده شده باشه یعنی زندگی من و تو که در یک نگاه جلومون نقش بسته.
به پس زمینه عکس که نگاه می کنی به مرور لحظه ها می رسی و بعد گذر خاطرات یه جورهای هم خاطرات خوب هم خاطرات بد.
برای خوبهاش یه لبخند، لبخند محوی که شاید کم باشه و گذرا ولی پر از پروازه. و خاطرات بد جز شکستن یه حباب اشک اون ته ته نگاهت هیچ حال دیگه ای نداره جز پوشوندن صورت توی اعماق دستهات هیچ لحظه ای نیست.
موقع دیدن این نگاه پرتبسم  با لباسهای رنگی، بانگاههای مبهوت و لذت دیدن این خاطره.
بی تردید موقع دیدن بعضی هاشون با تکون دادن کوتاه چند لحظه ای سر به از دست دادن این تاریخ از دست رفته آروم می شیم.
چه بن بست قشنگی است این گذر زمان این باور قشنگ تصویر سیاه و سفید که در قاب لحظه های زندگی جاریست.
و جز نگاهی از سر عاطفه بر این گذر از هیچ، گذری نیست.
و آیا ما هم روزی در این قابها خاک خواهیم خورد.